Go to site in English

Nederland Duitsland Tsjechië Oostenrijk Hongarije Roemenië Bulgarije Turkije Syrië Jordanië Israel/Palestina Kaart van landen.

November 2000: Thijs is op het ogenblik aan het werk in het zuiden van Turkije. Door blikseminslag werken de computers daar in de wijde omtrek niet. Helaas kan hij daarom geen emails versturen! Het gaat goed met hem. Hij is aan het werkt op een soort boerderij. Begin januari 2001 is hij 10 dagen in Nederland geweest.

Tekeningen van Thijs

Laatste verslag JordaniŽ en IsraŽl.

Zie pagina 4, voor zijn berichten uit Jordanie van 20 augustus en 11 september 1999


Voettocht naar Jeruzalem Deel 1

Dit is het verhaal van Thijs Postma, die in 1998 begon aan een voettocht van Amsterdam naar Jeruzalem die tot het jaar 2000 duurt.

Hieronder volgt zijn verhaal van het eerste half jaar, opgesplitst in 3 delen. Op pagina 4 het vervolg daarop.

 

 

Afscheid van zijn moeder.

Een licht gevoel van euforie overvalt me als ik dan eindelijk tussen de Hagia Sofia en de Blauwe Moskee van Istanbul sta, maar eigenlijk ben ik er te moe voor. Het was een lange en vaak zware tocht van precies vijf maanden om van Amsterdam naar deze plek te lopen en vandaag heb ik er weer bijna 40 km op zitten. Daarvan was ongeveer 30 km door voorsteden, buitenwijken en industriegebieden, want Istanbul is groot, zeer groot, een echte metropool met één voet in het oosten en één in het westen. Een wereldstad met minstens 13 miljoen inwoners, waar armoede en rijkdom hand in hand gaan en waar sprookjes van 1001 nacht deel van het dagelijks leven uitmaken. Een mysterieuze stad met een rijk verleden, vol met monumenten, kerken, moskeeën en paleizen uit z'n Byzantijnse en Ottomaanse tijd. Vele tientallen slanke en hoge minaretten sieren het centrum en aan de overkant kan ik Azië zien liggen. Het is inmiddels al donker geworden en de drukte van het massale verkeer met z'n enorme wolken van uitlaatgassen doen me een beetje duizelen, maar het is desalniettemin een geweldig gevoel om hier te staan. Ik heb Istanbul bereikt en ben niet bang meer dat ik Jeruzalem niet zal halen. Met de Sultan-Ahmet-moskee op de achtergrond neem ik een paar foto's met de zelfontspanner.

Na een aantal wereldreizen over vijf continenten kreeg ik zo'n drieëneenhalf jaar geleden het stoutmoedige idee om lopend van Amsterdam naar Jeruzalem te gaan. Ik had inmiddels al vele heilige en mystieke plaatsen bezocht, zoals Rome, Santiago de Compostella, Fatima, Stonehenge, Delphi, Benares, Borobordur, Ayers Rock, Tehotihuacan, Machu Pichu en Rennes les Chateau, maar schortte mijn bezoek aan Israël steeds op vanwege de vele politieke problemen aldaar. Maar met het jaar 2000 in zicht wilde ik het niet langer uitstellen en er een milieuvriendelijke missie van maken. En omdat wandelen en het maken van voettochten een hobby en een passie van me is, leek het me een goed idee om een pelgrimage naar de bron van onze beschaving te maken. Eerst leek het me te lang en eigenlijk onmogelijk om te doen, maar hoe meer inlichtingen ik inwon en boeken over pelgrimages en voettochten ik las, hoe meer zin ik kreeg om het plan daadwerkelijk uit te voeren. Ook wilde ik met deze tocht een boodschap doorgeven. Ik wil de mensen waarschuwen voor het gevaar dat als we zo doorgaan met het vervuilen, vernietigen en consumeren van de natuur en onze leefomgeving, er voor de komende generaties niet veel overblijft dan een opgebrande en vergiftigde aarde. Ik geloof niet in een terug-naar-de-natuur-mentaliteit, maar ik denk dat we met de kennis en de techniek die we hebben, onze leef- en consumptiepatronen aan kunnen passen om zo in een evenwichtiger balans en harmonieuzer samenspel met de natuur kunnen leven. Tegenwoordig lijkt het of iedereen alleen z'n eigen ego bevredigen wil en zoveel als mogelijk is wil bezitten, maar ik geloof niet dat deze zeer individuele competitie lang stand kan houden, omdat we gemakkelijk uit het oog verliezen dat bij elk individueel gewin er ergens een verlies te betreuren is, en dat verlies speelt zich meestal ergens ver weg in de natuur af. Bovendien wìl onze egoïstische grootheidswaanzin het niet zien en keren we ons er vanaf. Niemand wil inleveren en meestal wordt verwacht dat de regering of de grote maatschappijen de milieuproblemen oplossen, omdat we onszelf niet capabel achten om het regenwoud te redden of het ozongat te verkleinen. Maar iedereen is in staat om verantwoord en milieuvriendelijk te leven en te streven naar oplossingen van de vele problemen. Elk individu kan zijn steentje bijdragen en al is de winst niet dadelijk voor hem- of haarzelf, dan moet hij of zij toch aan onze kinderen en kleinkinderen denken. Die hebben ook recht op deze wereld en op een normaal natuurlijk leven.

 

Nederland - Duitsland

Ondanks heel wat negatieve adviezen en raadgevingen, ik ben nogal eigenwijs zeggen sommigen, stap ik op 28 augustus 1998 de deur uit en ga kalm en vastberaden op weg. Ik heb m'n werk opgezegd en m'n huis opgegeven. Ik ben weer een vrij man. Symbolisch was ik al op de langste dag van het jaar begonnen met m'n Eco-walk, 21-6-1998 was ik vanuit het Vondelpark in hartje Amsterdam naar Monnikendam gelopen en zo liep ik elk weekend een gedeelte in Nederland om alvast te trainen, tot ik in Arnhem aangeland was, waar een oude reisvriend van me woont. Hij was een van de weinigen die positief reageerde en begreep waar ik mee bezig was. Gelukkig was hij bereid me te helpen. De dag na m'n moeders 75ste verjaardag nam ik de trein naar m'n vriend in Arnhem en pakte mijn rugzak voor het laatst en secuur in. De volgende morgen om half 10 begon ik aan mijn grote avontuur, uitgezwaaid door vriend Theo. Die eerste dag was een echte kick en ik leek wel te vliegen. 's Avonds kom ik in Beek aan en zet er m'n tentje op. Twee meisjes doen het St. Pieterspad en voelen zich een hele Piet, zodat ik het maar nalaat om te vertellen waar ik op aanga. De volgende dag loop ik naar Genderingen en kampeer voor de laatste maal op Nederlandse bodem. Ik mag niet klagen, want het is nog steeds mooi weer en fluitend laat ik de kilometers onder me door glijden. Dat zal een paar dagen later wel anders worden als er een regenperiode aanbreekt en ik steeds met die vervelende regenponcho over me heen moet lopen. In Borken kom ik nog per een ongeluk op een nudistencamping terecht, maar de eigenaar is heel aardig als hij over mijn tocht hoort en wijst me een discreet plekje voor mijn tent aan. Heel gezellig neem ik er een douche in de gezamenlijke doucheruimte met mijn pasgemaakte vriendin Machtild, die vol belangstelling is, maar er later met een van m'n reisbrieven vandoor gaat. En zo kom ik na 10 dagen eindelijk in Paderborn aan, mijn eerste halteplaats in Duitsland. Ik boek er drie nachten in een jeugdherberg om wat bij te komen, mijn kleren te wassen en mijn uitrusting te laten drogen en na te lopen of schoon te maken. Ook een mooie gelegenheid om het stadje te bezoeken en de dom te bekijken. De Duitsers zijn heel aardig en behulpzaam en ik krijg zelfs een gratis wandelkaart in een boekwinkel als de eigenaresse hoort waar ik mee bezig ben. Ook in de jeugdherberg reageren de meeste mensen waar ik mee praat heel positief. Een paar weken voor mijn vertrek had ik nog een paar keer een advertentie over mijn pelgrimstocht in de Via-Via gezet en via hen in alle soortgelijke advertentiekranten over de hele wereld. Zodoende had ik uit alle delen van de wereld, behalve Nederland, stimulerende post gekregen en dat deed me ontzettend veel goed. Ook hier in Duitsland leken mensen me beter te begrijpen dan in Nederland, terwijl mijn Duits toch een heel stuk slechter is. Zijn Nederlanders soms te nuchter voor dit soort ideologieën of geloven ze misschien niet in wandelende wereldverbeteraars? Enfin, er is nog hoop voor ze.

De tweede dag in Paderborn gebruik ik om de Externsteinen te bekijken. Het zijn vreemde hoge rotspartijen die al tot heiligdom verklaard en vereerd werden door de oude Germanen die er Wodan aanbeden.

 

Van Paderborn loop ik naar Weimar, maar moet onderweg een dag in Eschwege stoppen vanwege de heftige regen. In de jeugdherberg van die plaats is net een groot koor van de universiteit van Berlijn aan het oefenen en ik voer in de avond vele discussies met de nieuwsgierige studenten en studentes, maar allemaal wensen ze me veel succes en een goede reis toe.

Na Eschwege klaart het weer wat op en het is vrij aardig weer als ik na nog eens vier dagen in Weimar aankom. Ik installeer me voor drie nachten in de jeugdherberg. Weimar is een alleraardigste plaats met een interessante historie en vele Duitse grootheden, onder andere Goethe en Schiller hebben hier geleefd en furore gemaakt. In 1999 is Weimar culturele hoofdstad van Europa en vandaar dat er op vele plaatsen in het centrum gerenoveerd en hersteld wordt, wat het aanzien op dit moment niet geheel aangenaam maakt vanwege de opgebroken straten en vele stellages rondom oude gebouwen. Toch hangt er een goede sfeer en er zijn nog heel wat aardige en inspirerende plekjes te vinden. En het belooft een prachtige plaats in de toekomst te worden. De Thüringhsche Landeszeitung heeft veel belangstelling voor mijn tocht en ik geef bij hen op kantoor mijn eerste interview. De volgende morgen, bij het ontbijt, schrikt de man naast me wakker als hij mijn foto in de ochtendkrant ziet staan. Het is een goed artikel en de jeugdherbergvater geeft me mijn geld terug om me te sponsoren. Iedereen hier is ontzettend aardig tegen me en 's avonds geef ik een interview voor de radio, dat een kamergenoot voor me geregeld heeft. Met een beetje pijn in mijn hart neem ik de volgende dag afscheid van iedereen, maar ik moet verder.

 

Het is een tocht van vier dagen naar Lichtenstein. Hier blijf ik slechts twee nachtjes. Het is een licht bergachtig gebied en bovenop een heuvel in het stadje heeft men een sprookjesachtig slot gebouwd dat ik de volgende dag bezoek. De dames van het toeristenbureau zijn onder de indruk van mijn plan om naar Jeruzalem te lopen en bellen de lokale krant voor me om een interview te regelen. In de jeugdherberg zit ik twee uur met de journalist Ronny Schilder te praten en er verschijnt een paar dagen later een flink artikel over me in de Lichtensteiner krant.

Maar ik ben ondertussen alweer op weg naar Neudorf en slaap daar nog een nachtje in een jeugdherberg voor ik de grens naar Tsjechië oversteek.



Ga naar pagina 2

Ga naar pagina 3

Ga naar pagina 4

English: Part 1, Holland, Germany, Czech, Austria, Hungary, Romania, Bulgaria, Turkey

English: Part 2, Syria and Jordan

Affiche

E-mailadres Thijs Postma: sarmattheus@gmail.com

Webadres: http://www.thijspostma.nl/ecowalk

Lay-out: Alie van Nijendaal, E-mailadres: alie@aliepostma.nl

 

 

Laatste wijziging: 11 mei 2018